Arme mensen moeten bukken. Op het onderste winkelschap liggen spullen om te overleven. Elleboogmacaroni en blikjes tomatenpuree. Puree van een plank hoger is duurder. Macaroni en andersvormige pasta kunnen opklimmen in de supermarkt en kosten dan vijf keer zoveel als pasta die tot nederigheid dwingt. Maar vijf keer zo duur is niet vijf keer zo goed. Hoe kan een pond macaroni maar 19 eurocent kosten? En hoe komt het dat een pond biologische macaroni een hele euro kost?
Ik kocht elleboogmacaroni in een vestiging van de C1000. De ondermacaroni voor de arme man heet Tosca. Men moet denken dat het een Italiaanse pasta is. Daarom zet de Belgische fabrikant Soubry er in het Italiaans op wat er in zit. 'Pasta di pura semola.' Deegwaar van tarwegries. Twee planken hoger in dezelfde winkel ligt macaroni, 99 cent, van het merk Biorganic. Deze biologische pasta uit Harderwijk is volgens de verpakking gemaakt van Italiaanse harde tarwe.
Het enorme verschil in prijs spreekt pas echt tot de verbeelding als men het vergelijkt met twee vrijwel identieke auto's. Een doodgewone personenwagen kost tienduizend euro. Dezelfde auto met een motor die op onbespoten raapolie loopt, een biologische auto als het ware, kost vijftigduizend euro. Zo'n auto koopt niemand. Het overkomt me vaak. Ik zou mijn tas vol willen laden met biologische producten. Maar ik begrijp niet waar het hoge bedrag dat ik er voor moet betalen precies vandaan komt. Hoe zit het in elkaar? Het gaat in elk geval niet naar de biologische akkerbouwer. Ergens tussen boer en burger verdienen handelaren en certificatenstempelaars in gestreken overhemden veel geld aan biologische producten en aan mijn goede bedoelingen.
Ik kom daar nog eens op terug. Wie de prijzen snapt, doet met meer plezier boodschappen en zet oplichters makkelijker te kakken. Maar eerst wil ik weten hoe het mogelijk is dat een pak armeluismacaroni bijna niks kost en toch net zo goed is als een duurder pak? Net zo goed? Dat is aan de keukentafel wetenschappelijk te bewijzen. Geef verschillende kale, in zout water gekookte macaroni's te proeven aan mensen die niet weten wat ze proeven. Ze dienen hun ogen daarbij dicht te hebben, voer ze als een hulpeloos vogeltje. De goedkope pasta krijgt vrijwel evenveel waardering als de duurdere. Een riskante proef die huiselijke bonje kan geven: zeg er bij welke de biologische is, maar verkeerd om, noem de gewone de biologische. De voorstander van biologische producten vindt dan de spotgoedkope de lekkerste, denkend dat het de biologische is. Degene die de biologische wantrouwt, waardeert de biologische het meest, denkend dat het de doodgewone is.
Ik bel naar de meelfabrikant Soubry in Roeselare in België. Hoe komt het dat uw macaroni van het merk Tosca maar 19 eurocent kost?
...........
